กฎหมายข่มขืน ถึงเวลาเปลี่ยนแปลง(เสียที)

กฎหมายข่มขืน ถึงเวลาเปลี่ยนแปลง(เสียที)


มาตรา 277 วรรคท้าย เป็นสิ่งชั่วร้ายทางประวัติศาสตร์ กฎหมายไทยซึ่งเข้าใจว่า เป็นกฎหมายที่เขียนกันมาตั้งแต่ ปี 2400 กว่า ๆ คือการที่บอกว่า อนุญาตให้เด็กหญิงอายุ 13 ปีแต่ไม่เกิน 15 ปี และเด็กนั้นยินยอมและภายหลังศาลอนุญาตให้ทำการสมรสกันถือว่าคดีนั้นจบไม่ว่าจะอยู่ชั้นไหนในกระบวนการยุติธรมก็ตาม ในบางครั้งความยุติธรรมนั้นไม่ได้เป็นไปตามธรรมชาติหรือความเป็นจริง
การเปลี่ยนไปใช้กฎหมายพระราชบัญญัติคุ้มครองเด็กที่มุ่งเน้นในการแก้ไขบำบัดพฤติกรรมแทน ซึ่งประเด็นที่เราต้องทำความเข้าใจคือ พื้นฐานความเป็นมนุษย์บนสังคมที่เปลี่ยนไป การประนีประนอมที่เคารพศักดิ์ศรีระหว่างกัน
ท้ายที่สุดแล้วกฎหมายนี้จะผ่านหรือไม่ผ่านก็จะมีกระบวนการที่ต้องมาพูดคุยมาแลกเปลี่ยนเพื่อให้เกิดการปฏิบัติที่เคารพในศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์อย่างแท้จริง
กล่าวเสริมว่า วรรคสุดท้ายของมาตรา 277 คือ เราไม่ควรแก้ปัญหาเด็กข่มขืนหรือเด็กมีเพศสัมพันธ์กันด้วยจับให้แต่งงานกัน
การแต่งงานไม่ใช่ทางแก้ปัญหา แต่การแต่งงานจะเป็นจุดเริ่มของอีกหลาย ๆ ปัญหาจากความไม่พร้อมในการมีครอบครัว
กรณีของเด็ก ร้อยละ 7 ถูกล่วงละเมิดทางเพศซึ่งเป็นปัญหาที่สำคัญมากและในเรื่องกฎหมาย เป็นกฎหมายที่มีข้อเท็จจริงในการดำเนินคดีที่ชี้ให้เห็นว่าผู้มีอำนาจใช้ช่องโหว่ทางกฎหมายเผื่อที่จะให้ตัวเองพ้นผิด ทำไมต้องให้อนาคตของเด็กมาขึ้นอยู่กับช่องโหว่ทางกฎหมายซึ่งทำให้เด็กถูกทำร้ายซ้ำซ้อน
จากผู้ที่ใช้เงินในการดำเนินคดีให้ตัวเองพ้นผิดและทำให้เงื่อนไขในการลงโทษลดลง ซึ่งกฎหมายอย่างนี้เป็นกฎหมายที่เลือกปฏิบัติ